Το 18 δεν είναι άλλο ένα βιβλίο που «διαβάζεται» αλλά ένας πειραματικός συνδυασμός λόγου και εικόνας που έχει ως βασικό στόχο να κάνει τον αναγνώστη να αισθανθεί. Γι αυτό και έχει την μορφή «λευκώματος», όπου οι εικόνες (συνδυασμός φωτογραφίας εξαρτημάτων υπολογιστή αλλά και εικονογράφησης) σε συνδυασμό με το κείμενο λειτουργούν ενιαία.

Το 18 αποτελεί ένα σχόλιο πάνω στη νοσταλγία όσων ποτέ δεν συμβιβάστηκαν με το χρόνο που περνά...
Είναι η απάντηση σε όσους ποτέ δεν «ενηλικιώθηκαν/ εξοικειώθηκαν» με τo αναπόφευκτο της φθοράς και της αλλαγής.

Το κείμενο, σε πολλά σημεία, έχει εσκεμμένα "προσπεράσει" γραμματικούς και συντακτικούς κανόνες προκειμένου να μη χάσει τη συναισθηματική του φόρτιση. Ο τρόπος με τον οποίο έχει "στηθεί" (γραμματοσειρά και μορφοποίηση) ακολουθεί την ίδια λογική...